Persoonlijk

Zwanger in Zuid-Afrika en Corona

Jeroen en ik hadden een kinderwens, maar veel haast hadden we niet. ´Pas over een paar jaar, hoor´, zeiden we vaak tegen elkaar – en tegen onze omgeving. ‘Nog één mooi reisje maken.’ Dat ene mooie reisje werden er best een heleboel maar toch nog relatief snel besloten we er in het najaar van 2019 nu wel echt voor te gaan. We hadden een reis naar Zuid-Afrika op de planning staan met zijn ouders, twee weken later, maar gingen ervan uit dat het wel even zou gaan duren. Of in elk geval níet dat het de eerste poging al raak zou zijn, zo bleek later.

Zwanger in Zuid-Afrika

De reis door Zuid-Afrika was prachtig. We vlogen richting Johannesburg, huurden een auto en reden via de Panoramaroute richting het Krugerpark. Daar spotten we tijdens verschillende safari’s nét niet de Big Five (we misten helaas de neushoorns). Vervolgens zijn we teruggereden naar Johannesburg en hebben we een binnenlandse vlucht naar Port Elizabeth genomen. Vanuit daar reden we de bekende Tuinroute richting Kaapstad, waar we een aantal dagen bleven voor we terug naar huis vlogen. Af en toe spookte door mijn achterhoofd de gedachte dat ik zwanger kon zijn. Ik was nog niet ongesteld geworden, maar mijn menstruatie kwam sowieso heel onregelmatig en ik had me nooit verdiept in hoe mijn cyclus in elkaar zat. Kortom: ik had geen idee. Maar als de rest een cocktail bestelde, koos ik voor de zekerheid toch maar voor een exemplaar zonder alcohol. Niemand keek er vreemd van op, ik dronk sowieso al weinig alcohol.

Tegen het einde van de reis was ik nog steeds niet ongesteld, en hoewel mijn menstruatie niet bepaald regelmatig was, vond ik het nu wel erg lang duren. ‘Zou het dan, toch?’, vroeg ik aan Jeroen, maar hij was er totaal niet mee bezig en geloofde niet dat het zo snel raak zou kunnen zijn. Ik begon echter steeds meer te twijfelen. Zwangerschapskwaaltjes had ik nog niet, op één blaasontsteking na – maar dat is voor mij helaas een gewoonte op vakantie – maar mijn gevoel zei dat er iets aan de hand was. Ik kon dan ook niet wachten tot we terug zouden zijn en ik een zwangerschapstest kon doen.

De eerste test

Zaterdagmiddag landden we op Schiphol en tegen het eind van de middag waren we thuis. Ik wist niet hoe snel ik richting de supermarkt moest gaan om een zwangerschapstest in te slaan. Toch durfden we de test niet meteen te doen. Op zondagavond zouden mijn ouders namelijk een hapje komen eten en ik was bang dat ik mezelf niet in zou kunnen houden als ik de uitslag van de test al wist. Nog even volhouden dus, maar toen ik zondagavond de voordeur achter mijn ouders sloot, wist ik niet hoe snel ik naar het toilet moest rennen. Wat duren die minuten dat je de uitslag van de test moet afwachten lang. En toen we eindelijk mochten kijken wat de uitslag was, durfden we niet. Heel voorzichtig draaiden we de test om en ja hoor, daar was een duidelijk streepje te zien. Jeroen vroeg alleen maar: ‘Ben je zwanger?’ en ik? Ik was in shock. Mijn emoties varieerden van blijdschap tot wanhoop en alles ertussenin. Ineens spookten er allemaal vragen door mijn hoofd. Willen we dit wel? Kunnen we dit wel? Hoe gaan we dit doen? De slaap was die nacht moeilijk te vatten, maar om het zeker te weten wilde ik nog een ClearBlue test doen. Dat deed ik dan ook de volgende ochtend. En ja hoor, ook daar stond het. Zwanger. 3-4 weken.

Het eerste trimester

En zodra we wisten dat ik echt zwanger was, begonnen de kwaaltjes. Het ergst was die vreselijk extreme vermoeidheid. Met moeite kon ik na mijn werk veilig naar huis rijden om meteen op de bank in slaap te vallen, wakker te worden om te eten en daarna direct weer verder te slapen. Naast vermoeidheid begon direct die eerste week dat ik wist dat ik zwanger was de misselijkheid. Het eerste weekend na onze terugkomst uit Zuid-Afrika stond er een verjaardag gepland die ik helaas aan me voorbij moest laten gaan. Zo’n twee weken heb ik me zo ziek gevoeld dat ik alleen maar in bed kon liggen. Daarna werd de misselijkheid gelukkig een stuk minder en aan het eind van het eerste trimester nam gelukkig ook de vermoeidheid af. Van verdere kwaaltjes had ik weinig last. Ja, pijnlijke borsten en af en aan ellendige blaasontstekingen, maar over het algemeen had ik niks te klagen.

De allereerste echo en het nieuws delen

Moeders of zwangeren die dit lezen, herkennen het ongetwijfeld. Stilzitten is er niet meer bij. Zodra je weet dat je zwanger bent, moet er van alles geregeld worden. Om te beginnen een verloskundige. Ik heb me niet enorm verdiept in de verschillende praktijken in de regio, maar er is één grote verloskundigenpraktijk in de buurt die ik – eigenlijk puur voor het gemak – besloot te kiezen. De eerste afspraak voelde onwerkelijk. Je zit een gesprek te voeren over het kindje dat in je buik groeit, zonder dat je hem of haar ooit op bewegend beeld gezien hebt. Ik was zo bang dat ik fout had getest en helemaal niet zwanger bleek te zijn. Op 13 december 2019 stond de eerste echo gepland. Hier bleek ik al 10 weken zwanger te zijn en we zagen een héél klein minimensje rondzwemmen. De echoscopiste probeerde beweging uit te lokken door hard op mijn buik te duwen, maar de kleine had er weinig zin in. ‘Het kindje heeft geen zin om speciaal voor ons allemaal rare capriolen uit te halen’, zei ze grappend. ‘Mooi zo, dan lijkt hij of zij op de ouders’, antwoordde ik.

Nu alles er op de eerste echo, wat ook de termijnecho was, er helemaal goed uit zag, konden we het nieuws gaan vertellen. We besloten hiermee nog twee weken te wachten. Dan was het kerstmis en zouden we onze families bij elkaar hebben. We vertelden het nieuws op Eerste Kerstdag aan mijn schoonfamilie en Tweede Kerstdag was mijn eigen familie aan de beurt. Iedereen reageerde zó leuk. Hele kerstdiners moesten op het laatste moment nog aangepast worden omdat ik geen alcohol, rauw vlees en rauwe vis mocht. Maar dat had iedereen voor zo’n leuk nieuwtje wel over.

Het zorgeloze tweede trimester – tot corona

Het tweede trimester van de zwangerschap verliep eigenlijk zonder grote problemen. Met 16 weken hadden we een extra geslachtsbepalende echo. Het bleek, tegen al mijn verwachtingen in, een meisje te zijn. De uitslag van de NIPT-test was positief en op de 20-weken echo waren geen afwijkingen te zien. Ook voelde ik me dit tweede trimester weer een stuk beter. Ik had meer energie, waardoor we goed aan de slag gingen met het kinderkamertje. Op nog steeds enkele blaasontstekingen na had ik niks te klagen. In het begin van 2020 kwam Corona Nederland binnen. Ik ging hier vrij nuchter mee om, maar naarmate er meer en meer beperkingen kwamen, haalde dat voor mij het plezier van de zwangerschap ook een beetje weg. Toen ik zo’n 23 weken zwanger was, ging ik thuis werken. Op een wandelingetje tijdens de lunchpauze met Jeroen, die ook al thuis werkte, gebeurde er niet zoveel meer in ons leven. We konden onze familie en vrienden niet meer zien, ik moest alleen naar alle afspraken bij de verloskundige – als die al doorgingen – en die zwangerschapsmassage waar ik zo’n zin in had, zat er ook niet in. Mijn buik groeide wel flink, wat ik begon te voelen aan mijn rug. Met 30 weken zwangerschap had ik weer een controle bij de verloskundige. Ze voelde aan mijn buik en gaf aan dat ze hem iets aan de grote kant vond. Er werd een extra groeiecho ingepland voor 12 mei.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *