Persoonlijk

Nora’s eerste week | Blauwe lampen, huilen en onzekerheid

vrijdag 15 mei tot en met donderdag 21 mei

Op vrijdag 15 mei om 20:30 ’s avonds wordt na 32+2 weken zwangerschap onze dochter Nora Mae geboren. We zijn ouders van een prematuur kindje geworden. Ik schreef al eerder over de bevalling, de eerste uren en de eerste dag met Nora.

Na de bevalling word ik met Nora naar de kinderafdeling gebracht. Nora ligt in de couveuse maar doet het verrassend goed. Ze ligt aangesloten aan een monitor om haar ademhaling, hartslag en zuurstof in de gaten te houden en heeft een infuus in haar armpje waardoor ze extra voedingsstoffen toegediend krijgt. Zelfstandig drinken kan ze nog niet, daarom heeft ze een sonde in haar neusje. Ik kolf elke drie uur zodat de verpleging Nora kan voeden met mijn melk. Gelukkig komt mijn productie erg goed op gang en kunnen we al snel starten met het opbouwen van een voorraadje moedermelk. Heel fijn!

Een nieuw infuus

Als ik de eerste week moet samenvatten staat het woord onzekerheid voorop. Ondanks dat Nora het zo goed doet, zijn we de hele dag door doodsbang. Bang dat het ineens minder gaat, bang elke keer dat we een piepje van de monitor horen. Elke dag als ik opsta, neem ik eerst een kijkje bij de couveuse. Nora slaapt nog steeds bijna 90% van de tijd en als ze wakker is, ligt ze in stilte voor zich uit te staren. Huilen doet ze nog weinig tot niet, daar heeft ze meestal nog te weinig energie voor. De eerste dagen valt ze wat af, maar ze komt niet in de gevarenzone terecht. Mijn melk houdt ze erg goed binnen waardoor de hoeveelheid in rap tempo wordt opgeschroefd. Als Nora drie dagen oud is, sneuvelt haar infuus. Dat komt vaak voor zeggen ze, omdat de aderen van die kleine baby’s nog ontzettend broos zijn. Er moet dus een nieuw infuus geprikt worden. Wat een ellende. Maar liefst twee uur lang zijn er vier verschillende artsen bezig een infuus te prikken maar het wil maar niet lukken. Wat ik misschien nog wel het ergst vind, is dat wij aan de zijlijn staan toe te kijken. Nora is zo klein dat ze niet eens kan huilen, terwijl het veel pijn moet doen. Na tig pogingen lukt het uiteindelijk om een infuus in haar voetje te prikken.

Een lamp en een maskertje

Ook op dinsdag 19 mei merkt de verpleegster op dat Nora een beetje geel ziet. Dat is op zich niets vreemds en komt bij veel pasgeboren baby’s voor. Er wordt bloed bij Nora geprikt om het bilirubinegehalte te meten. Dat blijkt veel te hoog te zijn. Hierom moet ze onder een blauwe lamp komen te liggen. Er wordt een lichtgevendmatje in de couveuse gelegd waar Nora op komt te liggen, een lamp bovenop de couveuse gezet om van bovenaf te schijnen en ze krijgt een maskertje voor haar ogen zodat die niet worden aangetast. Mijn hart breekt. We horen van de artsen dat haar bilirubinegehalte zo hoog is dat er binnen een paar uur min of meer een wonder moet gebeuren en dat Nora anders een bloedtransfusie zal krijgen. Gelukkig lukt het haar lichaam om de waarden ver genoeg te laten dalen. De daaropvolgende dagen blijft het spannend. Nora komt een paar keer terug onder de blauwe lamp te liggen. Zelf schijnt ze er niet zoveel van te merken, maar wij hebben ontzettend veel medelijden met ons kleine meisje. Meerdere keren per dag wordt er bloed bij haar geprikt om de waarden in de gaten te houden. Dat lukt niet altijd even goed. Toch is Nora ontzettend sterk en huilt ze amper. Zelfs als het prikken zo lastig blijkt dat ze met een grotere naald in haar hand direct meerdere buisjes bloed afnemen. Arm meisje, zo jong en al zoveel narigheid meegemaakt. Weer dat schuldgevoel.

Zorgen voor een prematuur

We leren deze eerste week ontzettend veel over babyverzorging en prematuren in het bijzonder. Prematuren zijn ontzettend gevoelig voor prikkels. Daarom vinden ze het bijvoorbeeld niet prettig om gestreeld of geaaid te worden. Nora heeft veel begrenzing nodig. Ze vindt het fijn als we een stevige hand op haar hoofdje leggen of haar handje stevig vastpakken. Het verschonen van haar luier, wat we zo snel mogelijk zelf willen doen, kost enorm veel tijd. Ze fladdert nog erg veel en maakt veel schokkerige bewegingen. Daarom is het verschonen van de luier echt een taak die we samen moeten oppakken: één iemand houdt Nora rustig en de ander verschoont het luiertje. Dit is overigens nog een behoorlijk gefriemel met al die kabeltjes. Ook qua geluiden kan Nora weinig hebben. We mogen haar wanneer we willen aanraken door de deurtjes van de couveuse te openen, maar moeten deze heel voorzichtig weer sluiten zonder dat er geen klikkend geluid te horen is. Ook komt er veel informatie op ons af over hoe de komende jaren eruit gaan zien. Nora blijft in elk geval de eerste vier jaar van haar leven onder controle in het ziekenhuis. Omdat ze acht weken te vroeg geboren is, mag ze ook acht weken later zijn met haar ontwikkeling. Waar een à terme baby bijvoorbeeld bij gemiddeld zes weken voor het eerst lacht, hoeft Nora dat pas bij 14 weken te kunnen. Ik laat alles maar over me heenkomen en hoop vooral dat ons meisje gezond is. Over wanneer ze naar huis mag kunnen de artsen helaas nog niks zeggen. Ze vertellen ons dat we het best uit kunnen gaan van de uitgerekende datum. 8 juli.

Piekeren en huilen

Zowel lichamelijk als mentaal heb ik het deze week zwaar. Lichamelijk omdat ik veel last heb van de hechtingen en nog steeds moeilijk kan zitten. Verder voel me erg duizelig en suf, wat waarschijnlijk voornamelijk te maken heeft met spanningen en een ijzertekort. Op dag twee val ik flauw als ik wil helpen met het verschonen van Nora’s luier. Het mentale gedeelte spreekt voor zich. Ik besef nog steeds niet goed wat ons allemaal overkomen is en voel me ontzettend schuldig tegenover Nora. Ik twijfel aan mijn gevoelens voor haar en heb het gevoel enorm gefaald te hebben. Dagelijks vraag ik aan Jeroen of ik wel genoeg van haar houd en meerdere huilbuien per dag zijn geen uitzondering. Alles verloopt zo anders dan we van tevoren gedacht hadden. Geen kraambezoek, niet in onze eigen fijne omgeving en we mogen ons kindje niet eens zelf oppakken. We hebben beiden slechts één contactmoment per dag met Nora en verder moeten we het hebben van de aanrakingen die we door de deuren van de couveuse kunnen doen. Slapen doe ik amper, ik lig veel te piekeren of lig wakker omdat er continu mensen binnen lopen en van het blauwe licht van de lampen waar Nora onder ligt. De eerste week leef ik letterlijk op mijn ziekenhuiskamer, ik kom de deur niet uit en lig de hele dag in bed, op een korte dagelijkse douche na. Ik kan de energie simpelweg niet opbrengen en wil niet geconfronteerd worden met de buitenwereld.

Terugblikken op de bevalling

Op maandag 18 mei, als Nora drie dagen oud is, staat onverwacht de verloskundige die ons de eerste nacht in het ziekenhuis heeft opgevangen en die bij de bevalling aanwezig was voor mijn neus. Ze wil even checken hoe het gaat nu alles wat meer geland is. Ik ben een beetje overdonderd door haar komst en weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Bovendien heb ik totaal niet het gevoel dat alles al geland is. Wat ik wel weet, is dat ik enorm blij ben met deze verloskundige. Hoe ze ons heeft gerustgesteld de eerste nacht, hoe rustig en lief ze was tijdens de bevalling en ook nu. Ze neemt de tijd om toe te lichten waarom tijdens de bevalling bepaalde keuzes zijn gemaakt, al kan ik me de helft van wat ze vertelt op dat moment niet meer herinneren. Nogmaals benadrukt ze dat ik het zo goed gedaan heb, dat er op het laatste moment toch geen gynaecoloog en vacuümpomp aan te pas hoefde te komen en dat dat super gunstig is voor Nora. Ook is de uitslag binnen van de kweek die ze op de eerste avond heeft genomen. Hieruit blijkt dat de vroeggeboorte van Nora niet veroorzaakt is door een infectie. Er is dus geen oorzaak gevonden. Pure pech. Nog geen drie seconden nadat de verloskundige de kamer weer verlaten heeft, barst ik in tranen uit. Waarom weet ik zelf ook niet zo goed, maar ik gooi het op dat moment op de hormonen. Door het gesprek met de verloskundige begin ik steeds wat trotser te worden op onze prestatie (spoiler alert: dat blijft helaas niet lang zo). Wel vind ik het moeilijk te accepteren dat ik zoveel vergeten ben en dat er geen foto’s tijdens de bevalling zijn gemaakt. Ik grap tegen Jeroen dat ik wel even terug zou willen naar vrijdagavond. Hij is het niet met me eens, haha.

2 Comments

  • Manita

    Pff het blijft heftig om elke keer weer een blog te lezen. We wisten in grote lijnen natuurlijk al heel veel maar nu ik ( en papa) het zo teruglezen zitten we vaak met tranen in onze ogen. Wat moet je je eenzaam, onzeker en machteloos gevoeld hebben ( Jeroen natuurlijk ook). Maar door je gesprekken in het ziekenhuis met verpleegkundigen, artsen, verloskundigen viel alles een beetje op z’n plek en ben je erachter gekomen dat je aan de te vroege bevalling niets kon doen en dat je t super hebt gedaan. En Nora doet t super, een sterk meisje❤

  • Licia

    Die eerste tijd was echt heel zwaar voor jullie en echt niet gek hoor dat je je vaak alleen voelde, piekerde en machteloos en onzeker was. Wie zou dat niet zijn na zo’n heftige en onverwachte bevalling en met een nog zo kleine Nora in de couveuse, die steeds weer geprikt moet worden, sonde voeding krijgt etc. Maar echt jullie hebben het zo goed gedaan! Nora had geen betere moeder en vader kunnen krijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *