Persoonlijk

Nora’s derde week | De struggle van het leren drinken

29 mei t/m 4 juni

Op vrijdag 29 mei is Nora alweer twee weken oud. Twee weken geleden werden we een rollercoaster ingegooid die voorlopig niet zou stoppen. Inmiddels zou ik 34 weken zwanger zijn. Ik zou nog niet eens met zwangerschapsverlof zijn, maar nu ben ik al twee weken moeder. Beseffen doen we het nog steeds niet helemaal. Met Nora gaat het over het algemeen echt heel erg goed. Ze heeft haar laatste sessies onder de blauwe lamp gehad, is uit de couveuse en ligt in een wiegje. Ze ligt nog steeds aan de monitor, dat is verplicht tot 35 weken, maar heeft geen infuus meer en ze kan al goed zelf haar temperatuur regelen. Voeding krijgt ze nog steeds via de sonde. Waar ik een week geleden nog niet van mijn ziekenhuiskamer af was geweest, voelt onze nieuwe routine nu alweer beangstigend ‘normaal’. Jeroen is weer aan het werk gegaan, ik ga ’s ochtends alleen naar het ziekenhuis, ben ’s middags een paar uurtjes thuis en ’s avonds gaan we samen naar Nora toe. Slapen doe ik sinds mijn emotionele breakdown thuis. Hoewel ik nog steeds elke drie uur kolf, geeft thuis slapen me veel meer rust en ben ik blij dat ik deze stap heb gezet.

Voor het eerst van de monitor

Deze vrijdag de 29e is een bijzondere dag, want om te ‘oefenen’ mag ik met Nora buidelen zonder dat ze aan de monitor ligt. Ik had verwacht het heel eng te vinden, maar voel juist een bepaalde rust over me heen komen. Nora doet het erg goed aan de monitor en haar ademhaling, hartslag en zuurstofgehalte hebben nog geen gevaarlijke trends laten zien. ’s Ochtends lig ik daarom een paar uur heerlijk met haar te dutten in bed. Twee dagen geleden, toen Nora 34 weken zou zijn, mocht ze voor het eerst oefenen met drinken aan de borst. Ze keek toen vooral verwonderd om zich heen en viel na een paar korte zuigjes heel lief in slaap. Gisteren was ze te moe om te oefenen maar vandaag mag Nora voor de tweede keer oefenen aan de borst. Hoewel het al een stukje beter gaat dan de eerste keer blijkt wel weer dat drinken erg vermoeiend is voor haar. Na een paar minuten ligt ze weer tevreden te slapen.

Ontspannen in bad

In het ziekenhuis raden ze ons aan bijzondere momenten zoveel mogelijk te plannen, zodat we er allebei bij aanwezig kunnen zijn. We hebben een schema waarop we per dag en dagdeel kunnen schrijven wat we willen doen zodat de verpleging hier rekening mee kan houden. Op zaterdag mag Nora voor het eerst in bad. Daar zou al eerder sprake van zijn, maar omdat ze vaak net aan de lage kant zat met haar temperatuur, durven ze het nu pas aan. Ik vind het doodeng maar we hebben een aardige verpleegster die alle tijd heeft om ons te begeleiden. Ze legt me uit hoe ik Nora het best vast kan houden, hoe we de temperatuur van het badje checken (normaal heb je daar kraamzorg voor maar we hebben geen idee) en hoe Nora zich in bad zo veilig mogelijk voelt. Nora vindt het badje heerlijk. Ze ontspant zichtbaar en valt bijna in slaap door het warme water. Vermoeiend is het wel, dus na het badje valt ze al snel in een diepe slaap.

Het huis versieren

Al een paar dagen lang twijfelden we over hoe en of we het huis willen versieren voor Nora’s geboorte. Als alles zoals gepland zou zijn gegaan, hadden we dat wel willen doen maar het voelt nu niet helemaal gepast. Toen Nora een paar dagen oud was, heb ik vanuit mijn ziekenhuisbed haar geboortekaartjes ontworpen en besteld. Dat voelde dubbel, want moest ik daar wel zo druk mee zijn nu we in zo’n spannende situatie zitten, maar aan de andere kant was het heel fijn om hiermee bezig te zijn. Het liet me iets beter beseffen wat er was gebeurd. Even mijn gedachten verzetten en het idee hebben dat we ‘normaal’ een kindje hebben gekregen. Om diezelfde reden besluiten we een raamsticker op te plakken en het huis uitbundiger te versieren wanneer Nora naar huis mag. Op zaterdagmiddag sta ik Jeroen aanwijzingen te geven voor het huis terwijl hij probeert de sticker recht te hangen. Mensen lopen voorbij en ik zie ze nieuwsgierige blikken op mij en naar binnen werpen, maar daar is niks te zien en dat doet pijn.

Het oefenen met drinken

Ons meisje groeit hartstikke goed, maar het oefenen met drinken gaat nog niet fantastisch. Op maandag 1 juni is Nora 17 dagen oud en weegt ze al 2455 gram. Dat is meer dan een halve kilo zwaarder dan toen ze geboren werd. In het ziekenhuis willen ze haar zowel met de borst als met de fles kennis laten maken en dat laatste lijkt haar iets beter te bevallen. Wat erg moeilijk is voor een premature baby, is om het zuigen, slikken én ademhalen met elkaar te combineren. Dat laatste vergeet ze dus ook nog wel eens en we vinden het doodeng. De verpleging geeft aan dat we op signalen moeten letten: blauwe lipjes, grauwe gezichtskleur etc. maar ik zie het niet en word hier mega onzeker van. Op 1 juni probeer ik Nora ’s avonds weer de borst te geven. De verpleegster, één die ons niet zo bevalt, is achter het gordijn bezig met het andere kindje dat op onze kamer ligt. Opeens heb ik het idee dat ik Nora´s lippen blauw vind kleuren. Van schrik begin ik te gillen. Meteen staat de verpleegster bij ons. ´Ik schrik me rot van jullie´, zegt ze. Ja, wat denk je van ons? Nora vergat ‘gewoon’ weer even te ademhalen en het geluid van de monitor stond nog uit. Ik kan er niet aan wennen.

Sindsdien is het drinken niet meer iets waar ik naar uit kijk, maar waar ik tegenop zie. Ik durf Nora alleen nog maar de fles te geven als er iemand bij is om mee te kijken, en het liefst heb ik nog dat iemand anders de fles geeft. Aan de andere kant voel ik hierdoor een enorme afstand. Oefenen doen we alleen wanneer Nora wakker genoeg is en helaas is dat vaak op de momenten dat wij niet in het ziekenhuis zijn. Zo krijg ik op maandag 1 juni te horen dat Nora ’s ochtends een halve voeding heeft gedronken via de fles. Ik ben blij en teleurgesteld tegelijk. Dat moment had ik zo graag zelf willen meemaken, bij ons had ze tot dan toe enkel wat kleine slokjes melk binnen gekregen. Steeds meer begin ik me te realiseren dat het nog wel eens lang kan duren voor ons meisje dit onder de knie heeft. Ik heb medelijden met haar. Vindt ze het zelf niet spannend om te moeten drinken? Gaat dit ooit nog goedkomen? Ons geduld wordt aardig op de proef gesteld.

Wil je meer lezen? Lees hier:

2 Comments

  • Licia

    tja wat een getob met dat drinken in het begin, was echt spannend en niet makkelijk voor jullie. Als je nu ziet hoe snel en makkelijk ze haar fles drinkt kun je je dat bijna niet meer voorstellen.

  • Manita

    Pff, wat was dat moeilijk voor Nora om te leren drinken en hoe onzeker wordt je daar als papa en mama van.
    T lijkt een eeuwigheid te duren ……maar opeens had ze de smaak te pakken. Nu drinkt ze al een hele poos net zo makkelijk aan de borst en fles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *