Persoonlijk

16 mei 2020 – De eerste dag met Nora

Het is al 02:30 in de nacht van 15 op 16 mei als onze dag erop zit. Ongetwijfeld één van de dagen die ik nooit meer ga vergeten. Op 15 mei 2020 wordt ’s avonds om 20:30 namelijk onze kleine Nora geboren. Ze is prematuur en geboren met 32 weken en 2 dagen zwangerschap. In mijn vorige blog beschreef ik al hoe die eerste uurtjes met haar eruit zagen.

Proberen te slapen

Als Jeroen midden in de nacht naar huis gaat om te slapen, moet ik ook mijn rust proberen te pakken. Ik heb het gevoel dat ik drie dagen zou kunnen slapen, maar natuurlijk blijf ik wakker liggen. Ik sta stijf van de adrenaline en probeer te verwerken wat er allemaal gebeurd is. We hebben een kindje gekregen! Nora ligt in de couveuse naast mijn bed. Ik kan haar vanuit mijn bed niet aanraken en de couveuse is afgedekt met een doek. Zo blijft het lekker donker en kan Nora fijn slapen. Alles om teveel prikkels te voorkomen. Elke drie uur krijgt Nora voeding via de sonde. De kinderverpleegkundige zegt me dat ik lekker moet blijven liggen en wat moet proberen te slapen. Dat lukt me uiteindelijk twee uurtjes héél licht, van 06:00 tot 08:00 ongeveer. De uren daarvoor spookt de bevalling door mijn hoofd. Wow, heb ik dat nou net echt gedaan? Ik ben bepaalde delen compleet vergeten, waarvan ik een beetje in paniek raak. ‘Gelukkig’ blijkt later dat die herinneringen allemaal terugkomen. Van naweeën heb ik bijna geen last, van de hechtingen des te meer. Midden in de nacht schrik ik op van een hard, schel geluid. Er knipperen lampjes bij de couveuse en ik heb geen idee wat er aan de hand is. Gelukkig is de verpleegkundige in een mum van tijd in de kamer. Het blijkt dat de spuit die aan het infuus hangt leeg is. Ze gaat hem vervangen.

Mijn hersenen zijn pudding

’s Ochtends word ik wakker en heb ik even geen idee waar ik ben. Als ik de couveuse naast me zie staan, realiseer ik me ineens weer dat ik nu een moeder ben, al voel ik me helemaal niet zo. Met veel pijn en moeite sta ik op uit bed om in de couveuse te spieken. Daar ligt een perfect meisje. Kleertjes mag Nora nog niet aan, dat zit alleen maar onprettig. Ze ligt in een luiertje en heeft een snuggle: een soort slaapnestje dat bedoeld is om haar een beschermd en begrensd gevoel te geven. Ik moet weer kolven. Er is gewisseld van dienst en we hebben een andere verpleegkundige gekregen. Ze legt me weer uit hoe het apparaat werkt, want daar heb ik ’s nachts niks van opgestoken. Er zijn twee programma’s en sterktes die ik met elkaar moet afwisselen, om de melk zo goed mogelijk te laten stromen. Als ik het zelf moet proberen, lijkt het alsof mijn hersenen pudding zijn geworden. Ik verontschuldig me meerdere keren en voel me stom. Zelfs zo’n simpel kolfapparaat kan ik niet begrijpen, maar de verpleegkundige stelt me gerust. ‘Dat heb je echt snel genoeg door, hoor’, zegt ze.

Voor het eerst buidelen

Met Jeroen heb ik afgesproken dat hij om 09:00 uur weer in het ziekenhuis is. Dan zou Nora weer verzorgd worden en daarna mag ze bij mij liggen. Hij is er echter niet maar zorgen maak ik me niet. Waarschijnlijk heeft hij zich verslapen na zo’n spannende avond en nacht. De verpleegkundige komt Nora verzorgen terwijl ik in bed lig. Daarna mag ze bij me liggen, zegt ze. Minimaal voor 1,5 uur, anders kost het verplaatsen van de couveuse naar mijn borst haar teveel energie. Ik word geïnstalleerd en krijg Nora’s warme lijfje op me. Veel meer dan slapen doet ze nog niet, maar ik kan haar wel even goed bekijken. Ze heeft al flink wat donkere haartjes. En mijn mondje, maar verder is haar gezichtje nog erg ingevallen. Ik maak wat foto’s van ons en schrik van hoe ik eruit zie. Zo ziet vermoeidheid er dus uit, haha. Om 10 uur is Jeroen er ook. Mijn ouders komen langs bij het ziekenhuis om wat kleertjes en de kraammand af te geven. Die kleertjes hebben ze die ochtend nog snel gekocht, in maatje 44 want dat had ik natuurlijk niet in huis. Vanuit mijn ziekenhuiskamer, op de derde verdieping aan de kant van het parkeerterrein, hoor ik beneden de lach van mijn moeder. Wat zou ik hen Nora graag willen laten zien.

Hartpijn

De hele ochtend lopen er verpleegkundigen in en uit. Iedereen zegt dat Nora zo’n sterk meisje is en dat het heel bijzonder is dat ze het zo goed doet. Helaas zeggen ze daar meerdere keren achteraan dat we er goed rekening mee moeten houden dat het ook ineens minder kan gaan en dat we daar niet van moeten schrikken. Het zou bijvoorbeeld best kunnen dat Nora ineens toch wat extra zuurstof nodig blijkt te hebben. Ik voel me emotioneel nog steeds enorm vlak. Of het liefde is wat ik voel, weet ik niet. Wel weet ik dat ik ontzettend veel medelijden heb met het kleine meisje dat daar ligt. Zij heeft hier niet om gevraagd en ligt nu aan allerlei toeters en bellen zonder dat ze door heeft wat haar overkomt. Mijn hart doet letterlijk pijn bij die gedachte. Misschien is dat dan toch liefde?

Kraamvisite zonder moeder en baby

Aan het begin van de middag komen Jeroens ouders en zussen op kraamvisite. Wederom op de parkeerplaats voor het ziekenhuis, want vanwege Corona mag er niemand anders dan Jeroen en ik bij Nora komen. Ik heb veel pijn aan de hechtingen en de verpleegster raadt aan om regelmatig even door de pijn heen te bijten en op een hard oppervlak te gaan zitten om de genezing sneller te laten verlopen. Als ik opsta en uit het raam kijk, zie ik Jeroen en mijn schoonfamilie met cadeaus buiten op een bankje zitten, praten, lachen en beschuit met muisjes eten. Ze vieren dat hun kleindochter en nichtje geboren is en ik moet het van een afstandje aanzien. Ik voel me ontzettend eenzaam. Als Jeroen terug is, pakken we samen de cadeautjes uit. Ik voel me nog steeds alsof ik in een roes leef en alles niet honderd procent bewust meemaak. Alsof ik even het leven van iemand anders leef. Ik kom erachter dat vandaag eigenlijk mijn babyshower zou zijn. Mijn schoonzus heeft een uitgebreide lunch meegenomen met allerlei lekkers. Afgezien van die hechtingen voel ik me lichamelijk oké. Gelukkig mag aan het eind van de middag mijn infuus eruit. Op mijn arm zit een dikke bloeduitstorting. Verder ben ik wat duizelig, maar na een kop bouillon voel ik me een stukje beter.

De couveuse opmaken

Af en toe nemen we een kijkje bij Nora in de couveuse. Ze slaapt het overgrote deel van de tijd. ’s Avonds is de beurt aan Jeroen om met Nora te buidelen, voor het eerst. Ze heeft de hik en we vinden het doodeng. Haar kleine lijfje krimpt helemaal ineen. De verpleegster zegt dat we ons geen zorgen hoeven te maken. De hik komt bij prematuren nog vaker voor dan bij op termijn geboren baby’s en ze kan heel wat hebben. Kolven doe ik elke drie uur. Ik heb een goede productie, waar ik meerdere keren mee gecomplimenteerd word. En het mooiste is dat Nora mijn melk ook binnenhoudt. Vandaag wordt de hoeveelheid zelfs al opgehoogd naar 4cc. De verpleging geeft aan dat we eigen hydrofielen mee mogen nemen naar het ziekenhuis om de couveuse wat persoonlijker te maken. Er mag ook een knuffeltje in en Nora mag een eigen mutsje als we dat willen. Af en toe piept de monitor en elke keer schrikken we ervan. Vaak is het omdat het zuurstofgehalte in het bloed nét ondermaats is. In principe niks om je zorgen over te maken. Maar zorgen maken is juist alles wat we doen.

2 Comments

  • Licia

    Ja dat was een vreemd kraambezoek, ik kan me voorstellen dat je je alleen voelde daar boven alleen met Nora n het ziekenhuis en wij, door alle Corona maatregelen, beneden op de parkeerplaats.
    En wat vonden wij het naar dat we Nora en jou niet mochten zien en knuffelen en dat moesten we nog heel wat weken vol houden. Gelukkig voor ons wel beeldbellen en veel foto’s!

  • Manita

    En ineens was kleine Nora er….onze kleine sterke kleindochter. We spraken Jeroen op t parkeerterrein om de kraammand en kleertjes maatje 44 te geven……en jij lag daar binnen…..zo dichtbij maar zover weg…..dit was echt verschrikkelijk om als ouder niet naar je eigen dochter te kunnen terwijl je elkaar zo graag even wilde knuffelen. Blij dat we heel veel fotos kregen en konden bellen in deze zware coronatijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *